جمعه, 07 آذر 1393

تاریخچه صرافی

از هنگامی که در داد و ستد، پول جای معامله پایاپای را گرفت و واحدهای گوناگون پول در جوامع بشری به وجود آمد، سنجش عیار سکه ها و تبدیل آن به پولهای دیگر، خود رفته رفته به صورت حرفه گروهی از مردم درآمد.

در کنار تبدیل پولها به یکدیگر، نیاز به نقل و انتقال پول به نقاط دیگر از وظایف صرافان شد. زیرا حمل نقدینگی از جایی به جایی دیگر، همراه با خطر بود.

اسناد تاریخی نشان می دهد که صرافان بابلی در 1000 تا 1500 سال پیش از میلاد مسیح، حوالجات مشتریان خود را از مصر تا هندبه خوبی انجام می دادند و بازرگانان را از حمل نقدینگی آسوده می ساختند.

در اروپای قرون وسطی، صرافان در بازارهای مکاره بر روی نیمکتهای خود، کار تبدیل پولهای گوناگون را انجام می دادند و واژه «بنکو»، «بانکو» و «بانک» که به معنی «نیمکت» بود، رفته رفته به معنای شغل صرافان در زبانهای اروپایی جای خود را باز کرد. بانکهای کنونی نیز در حقیقت شکل پیشرفته تر و کامل تر عملیات صرافی قرون وسطی است.

در ایران نیز در دوره هخامنشی کار صرافان رونق بسیار بسزایی داشت. در طول تاریخ صرافان جدی، همواره به امانتداری مشهور و در میان مردم از احترام ویژه ای برحوردار بوده اند.

صرافان جدی ایرانی در کلیه فراز و نشیبهای تاریخ ایران و در بدترین شرایط تعهدات خود را به درستی انجام داده اند.

«صرافی ولی عصر» در دوران پر تلاطم اين سال ها كه از دشوارترين سال هاى كار صرافان در طول تاريخ بود، به شهادت عملكرد خود، كوشيد تا با ارائه سرويس خوب رضايت هر چه بيشتر مشتريان را جلب كند.
در اين دوران به سبب مهاجرت گروه بزرگى از ايرانيان به اروپا و آمريكا و نياز به نقل و انتقال ارز، در كنار صرافان جدى گروهى «شبه صراف» نيز بوجود آمد كه رفتار ماجراجويانه و غير مسئولانهء اين گروه، به برخى از هموطنان زيان هاى فراوان رسانده است. خوشبختانه گذشت زمان خود بهترين داور است و دير يا زود اين گروه ناچارند كه بخت خود را در حرفه اى ديگر بيازمايند و كار صرافى را كه براى آنها كار دوم و سوم و سرگرمى و وسيلهء بخت آزمائى است رها كرده و به كارهاى ديگرشان بپردازند.
از آنجائيكه صرافى خود شغلى است حساس، پر مسئوليت و نه چندان آسان، نيازمند كسانى است كه از ويژگى هاى خاصى برخوردار باشند. صرافى حرفه اى است جدى و ماجراجوئى و تفنن و سهل انگارى در آن گناهى است نابخشودنى!
درستى، پى گيرى، مسئوليت شناسى و دقت از پيش شرط هاى كار صرافى است. صرافان جدى را با اين صفات مى توان شناخت و آنان را از «شبه صرافان» جدا ساخت.